Święto liczby Pi zwanej Ludolfiną obchodzone jest na całym świecie 14 marca, a dlaczego?
Liczba Pi jest to stosunek długości okręgu do jego średnicy, jest to wartość, która w przybliżeniu do dwóch miejsc po przecinku wynosi 3,14. Jest to odpowiednik amerykańskiego sposobu zapisu daty 14 marca – 3.14, dlatego tego dnia liczba Pi obchodzi swoje święto.
W naszej szkole obchodziliśmy „Święto Matematyki” w piątek 13.03.
Podczas zajęć uczniowie mieli okazję uczestniczyć w wyzwaniach matematycznych, rozwiązując rebusy, zadania czy ciekawostki. Ten dzień to także okazja do popularyzacji matematyki oraz przypomnienia o jej znaczeniu dla rozwoju nauki, technologii i wielu pasjonujących innowacji.
Liczba Pi inspiruje nie tylko naukowców.
Polska noblistka Wiesława Szymborska poświęciła też jej swój wiersz
„ Liczba Pi”
Podziwu godna liczba Pi
trzy koma jeden cztery jeden.
Wszystkie jej dalsze cyfry też są początkowe,
pięć dziewięć dwa ponieważ nigdy się nie kończy.
Nie pozwala się objąć sześć pięć trzy pięć spojrzeniem
osiem dziewięć obliczeniem
siedem dziewięć wyobraźnią,
a nawet trzy dwa trzy osiem żartem, czyli porównaniem
cztery sześć do czegokolwiek
dwa sześć cztery trzy na świecie.
Najdłuższy ziemski wąż po kilkunastu metrach się urywa
podobnie, choć trochę później, czynią węże bajeczne.
Korowód cyfr składających się na liczbę Pi
nie zatrzymuje się na brzegu kartki,
potrafi ciągnąc się po stole, przez powietrze,
przez mur, liść, gniazdo ptasie, chmury, prosto w niebo,
przez całą nieba wziętość i bezdenność.
O, jak krótki, wprost mysi, jest warkocz komety!
Jak wątły promień gwiazdy, że zakrzywia się w lada przestrzeni!
A tu dwa trzy piętnaście trzysta dziewiętnaście
mój numer telefonu twój numer koszuli
rok tysiąc dziewięćset siedemdziesiąty trzeci szóste piętro
ilość mieszkańców sześćdziesiąt pięć groszy
obwód w biodrach dwa palce szarada i szyfr,
w którym słowiczku mój a leć, a piej
oraz uprasza się zachować spokój,
a także ziemia i niebo przeminą,
ale nie liczba Pi, co to to nie,
ona wciąż swoje niezłe jeszcze pięć,
nie byle jakie osiem,
nieostatnie siedem,
przynaglając, ach, przynaglając gnuśną wieczność do trwania.
Uczniowie podczas lekcji matematyki szukali „swojej drogi wyjścia z problemu”.
Matematyczne wyzwania, podane w innowacyjnej formie stacji zadaniowych były cieką odskocznią intelektualną. Taka metoda pracy umożliwiała większe perspektywy wyboru przez uczniów prawidłowego rozwiązania. Pojawiające się możliwości przedyskutowania w grupie indywidualnego toku myślenia uczniów i wyboru odpowiedzi często następowała po burzliwej i zaciekłej dyskusji. Musieli ze sobą współpracować, aby osiągnąć sukces.
Tekst i zdjęcia. Anna Kondrat
